Ben ik een genezer?

Je waarheid leven

Als mij de vraag wordt gesteld: “hoe doe je dat, je waarheid leven?” dan is het antwoord daarop nog niet zo eenvoudig. Het omvat vele aspecten. Een aspect is het volgen van je ingevingen. Heel dikwijls gaat het zo dat je een ingeving krijgt, maar dat je je door de stemmetjes in je hoofd daar weer vanaf laat brengen. Je hebt er geen zin in, of je kunt het toch niet, of wat zullen ze wel niet van je denken, of je gaat jezelf toch niet voor schut zetten,  of je hebt er nu het geld niet voor, of je doet het wel een andere keer. Er zijn 1000 en 1 redenen te verzinnen waarom je niet aan je ingeving gehoor geeft.

De stem van mijn ziel

Voor mij zijn mijn ingevingen de stem van mijn ziel. Hij schreeuwt nooit maar fluistert me in wat mijn waarheid op dat moment is. De kwetterende stemmetjes in mijn hoofd zijn kampioen om deze fluisterstem te overschreeuwen.  Paul Smit noemt ze heel treffend “de Muppets”. Twee oude  mannetjes die continu overal, voornamelijk negatief, commentaar opgeven. Mijn uitdaging is niet naar die stemmetjes te luisteren maar mijn ingevingen te volgen. Dat lijkt simpel maar kan soms behoorlijk heftig zijn.

Voorbeeld

Gisteren maakte ik een praatje met Jos, we wonen in dezelfde boerderij. Ondanks dat hij ook al 60 is vertelde hij dat hij al een jaar lang in training is voor een pittige survivalloop. Het verbaasde mij niet zo erg want hij heeft nog steeds het lijf van een jonge  god. Maar de avond daarvoor  was het mis gegaan. Hij was van een hindernis  van 3,5 meter hoogte gevallen en ongelukkig op zijn schouder terecht gekomen. De afgelopen nacht had hij niet kunnen slapen van de pijn. De survival is over 10 dagen en het ziet er niet naar uit dat hij daar aan mee kan doen. Hij baalt flink. Ik neem het verhaal voor kennisgeving aan en ga mijn hond uitlaten. Tijdens de wandeling word ik overvallen door de ingeving dat ik Jos met mijn handen zou kunnen genezen. Ik duw die gedachte onmiddellijk weg. Ik ben geen genezer, wat een flauwe kul. Toch blijft de gedachte steeds terugkomen. Een astroloog heeft jaren geleden tegen mij gezegd dat ik helende handen heb. Johan zegt dat hij Rafaël in mij ziet. Rafaël is de aartsengel die onder andere de kiem voor genezing brengt. Mijn weerstand is enorm, ik ben geen genezer. Jos lacht me vast vierkant uit als ik met dit verhaal kom. Ik probeer mezelf af te leiden door met de hond te gaan spelen.  Maar het gevoel is te heftig, hier kom ik niet onderuit. Ik heb me vermand, ben naar Jos toegegaan en heb hem precies verteld wat me overkomen was. Tot mijn verbazing staat hij er voor open. Ik heb hem tot nu toe drie behandelingen gegeven. Ik leg dan mijn handen circa 10 minuten op de pijnlijke plek  en het gaat wonderbaarlijk  snel beter met hem.

Wat is hier gebeurd?

Blijkbaar vond mijn ziel het tijd worden dat ik deze gave, die ik blijkbaar ook heb, ging tonen. En gaf mij daarom die ingeving. Mijn ego protesteerde hevig, hij probeerde mij bij wijze van spreken met kettingen aan de muur vast te klinken zodat ik maar niet naar Jos zou gaan. Wat een onzin, wie dacht ik wel niet dat ik was? Tot op het allerlaatste moment heeft mijn ego er alles aangedaan om me tegen te houden. Maar het gevoel dat ik dit moest doen was zo sterk dat ik het won van mijn ego.

Dankbaarheid

Het vervult mij met dankbaarheid en het past naadloos in mijn gevoel dat ik dienstbaar wil zijn.

This article has 1 comments

  1. Monique Bas Beantwoorden

    Beste Guido,
    Wat een verademing om deze ,voor mij, o zo herkenbare woorden te lezen!
    Vooral je beschrijvingen onder “Wat is hier gebeurd” deden mij erg goed.
    Ik (EGO) vecht er al jaren tegen. Inderdaad…keihard maar dan ook keihard en
    genadeloos vechten tegen die ingevingen.
    Je hebt dat zeer mooi beschreven; “…als het ware met kettingen aan de muur vast te klinken…”. Inderdaad, gedachten als;
    Wat een onzin wie denk ik wel niet wie ik ben…Wat zal die ander wel niet denken… enz.
    Wat een enorme weerstand heb ik er al die jaren aan geboden.
    Ik wilde er absoluut niet naar luisteren! Alhoewel, ik wilde wel maar ik vertrouwde het niet, de Stem van mijn eigen Hart nota bene. ik gelóófde het niet. Ik zag in “het circuit” zo vreselijk veel fake. Ik wilde er niet ook “zo één” zijn en daar absoluut niet aan mee doen. Dus dan maar volop negeren en telkens volledig voorbij gaan aan die innerlijke stem, dat innerlijk gevoel met je ego. Er is een zinnetje uit een liedje van Marco Borsato;
    “Dit gevecht kan ik niet winnen want jij zit veel te diep van binnen”…
    Nou het is me een gevecht geweest hoor! Poe poe.
    En op het moment dat je dan éindelijk toegeeft, ohhhh wat een gigantische rust komt er dan!
    Je vraagt je dan af hoe het in Godsnaam mogelijk is dat je daar zo enorm tegen gevochten hebt 🙂
    Groetjes,
    Monique

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *