De stier

Imposante horens

In het natuurgebied naast onze boerderij zijn Schotse Hooglanders uitgezet, zes koeien en een stier. Ze hebben imposante horens en vooral die van de stier zijn indrukwekkend. Meestal grazen ze vredig op een van de open stukken.

Midden op het pad

Ik mag er graag wandelen. Om deze tijd van het jaar heb ik mijn verrekijker bij mij. Nu er nog geen bladeren aan de bomen zitten, zijn de vogels goed te zien.
Tijdens een van mijn wandelingen ontwaar ik verderop op het pad iets groot bruins en tuur door mij kijker. Het lijkt erop dat de stier pontificaal midden op het pad staat.
Tussen mij en de stier zie ik twee wandelaars, een man en een vrouw. Ze zijn gestopt en de man wijst in de richting van de stier. Ik snap hun twijfel, aan beide zijden van het pad is een sloot, dus ze moeten vlak langs de stier. Ze kunnen er niet met een boog omheen.
Ik loop naar hen toe en zeg: ‘Wat is hij imposant hè? Ik verwacht dat hij wel opzij gaat zodat we erdoor kunnen. Loop maar achter mij aan.”
Ik ben ervan overtuigd dat die stier een goedmoedige lobbes is. De vrouw volgt me op de voet en de man ongeveer tien meter daar achter.

Waarom moet ik weer zo nodig de stoere man uithangen?

Zo nonchalant mogelijk loop ik op de stier af en wens vurig dat hij inderdaad opzij gaat. Onbeweeglijk blijft hij midden op het pad staan, zijn staart zwiep onrustig heen en weer. Ik ben hem op een paar meter genaderd, mijn hart klopt in mijn keel. Wie weet is hij helemaal niet zo goedmoedig. Waarom moet ik weer zo nodig de stoere man uithangen?
Ik kijk achterom en zie de vrouw met grote angstogen naar de stier kijken. Waar is mijn vertrouwen? Ik recht mijn rug, neem haar bij de hand en zeg zacht: ‘Kom maar.”
Behoedzaam loods ik haar langs de stier. De vrouw slaakt een zucht van verlichting.
Ik kijk om. De man is ons niet gevolgd en staat op een veilige afstand van de stier.

Hij doet echt niets hoor

“Kom maar, Charles,” roept ze. “Hij doet echt niets hoor.”
Hij verroert zich niet.
“Kom nou,” roept ze nog eens. Er klinkt irritatie in haar stem.
Charles schudt zijn hoofd, draait zich om en loopt weg.
“GVD, Charles, wacht,” roept de vrouw en kijkt me smekend aan.
Ik zucht, ga terug en loods ook hem langs de stier. Charles verstijft als het grote dier snuift wanneer we langs hem heen lopen. Ik pak Charles bij de arm en trek hem mee.
“Dank u wel meneer,” zegt de vrouw en lacht lief naar me.
Ik wens ze nog een prettige wandeling en vervolg mijn pad.
Pfffff…
Als ik even later omkijk, zie ik dat de stier het pad aan het verlaten is.

Als je een keer met een spirituele wandelcoach mee wil wandelen, klik dan hier om je aan te melden

This article has 1 comments

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *