Dood

De dood

‘Het enige dat het leven echt de moeite waard maakt, is de dood.’ Een uitspraak die me tot nadenken stemde.
Stel dat de dood er niet zou zijn. Moet je je voorstellen dat je op een gegeven moment twee duizend jaar oud bent en er nog steeds geen eind in zicht is. Wat is er nog voor uitdaging als je tot in de eeuwigheid blijft doorleven?
Juist de dood geeft kleur aan het leven, vooral het ongewisse maakt het zo spannend. Ik zou nu op dit moment een hartstilstand kunnen krijgen.
Nee, het is niet gebeurd, maar zou zo maar kunnen. De dood ligt voor iedereen constant op de loer. Gedurende ons hele leven is de dood onze trouwste kameraad. Niemand ontkomt er aan. De een vroeg, de ander laat.

Klusjesman

Ik ben zelf nog nauwelijks geconfronteerd met de dood. Mijn ouders zijn overleden toen ze oud waren. Natuurlijk was ik verdrietig, maar hun levens waren voltooid.
Toen een paar jaar geleden onze bevriende klusjesman, Douwe, overleed deed me dat meer.
Hij had ons meegeholpen met de bouw van onze woning en we waren vrienden geworden. De koffiepauzes waren tekort voor onze gesprekken. Douwe had gouden handen, wat zijn ogen zagen konden zijn handen maken. Hij verdiende er goed geld mee. Ik heb twee linker handen als het op klussen aankomt en was best jaloers op hem.
Privé zat het hem niet erg mee. Hij was gescheiden en zijn zoontje van vier was verdronken in de sloot achter het huis terwijl zijn moeder op hem zou passen. Daar had hij veel verdriet van.

Spoorloos

Toen we na een bouwstop van een paar maanden verder willen gaan, konden we geen contact met Douwe krijgen. Zijn telefoonnummer bestond niet meer, zijn email werkte niet. We konden geen spoor van hem vinden. Het gaf een onbehaaglijk gevoel.
Op internet vonden we zijn overlijdensbericht. Hij was 42 geworden. Er stond nog gereedschap en een professionele spijkermachine van hem bij ons. Het lukte ons zijn vriendin op te sporen waar hij mee samen gewoond had. Van haar hoorde we het verhaal.
Douwe was de laatste nacht niet thuisgekomen. Onder invloed van drank en drugs was hij ’s morgens in alle vroegte in plaats van naar zijn werk te rijden voor de trein gaan liggen.

Waarom?

Mijn reactie was: Jezus man, hoe kun je dat nu doen? Jij bent zo’n prachtig mens en je hebt ook een dochtertje. Wat doe je jezelf tekort. Ik werd ontzettend boos en verontwaardigd. Het leek zo zinloos. Waarom moest dit gebeuren?
De dood van oude mensen te aanvaarden vind ik niet zo moeilijk. Maar zo’n jonge krachtige man die zo midden in het leven staat. Het lijkt zo onrechtvaardig.

De dood is een illusie.

Ja, ja ik weet het, alles gebeurt gewoon.  Het heeft de betekenis die ik er aan geef en ook de dood is een illusie. Het Leven heeft geen einde.
Ik was er een poosje behoorlijk beroerd van. Ook nu ik er over schrijf en het is al een paar jaar geleden, raakt het me nog steeds. Er is in nagenoeg elk vertrek in ons huis wel iets dat me aan hem herinnert. Ik mis Douwe.
 

 

 

 

 

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *