Een man vraagt niet, hij doet.

 

Lust naar vrouwen.

‘Een man vraagt niet, hij doet.’ Aan deze zin zitten weerhaakjes voor mij, hij blijft hangen. Ik had die avond een intens gesprek met Johan over ‘manzijn’ en hoe ik daar vorm aan geef. Of beter gezegd niet geef. Ik was ervan overtuigd dat ik dat ‘stoere manzijn’ niet in me had. Ik herkende in mezelf (te)veel vrouwelijke aspecten. ‘Maar je voelt toch lust naar vrouwen?’ vroeg hij me. Dat kon ik niet ontkennen. ‘Dan ben je dus een man!’  Zo, die kwam binnen. Maar het duurde nog tot de kleine uurtjes voordat ik het doorzag.  Ja, ik heb veel vrouwelijke aspecten maar dat is grotendeels ook aangeleerd en gebaseerd op valse overtuigingen die ik over mezelf heb. Achter die overtuigingen gloorde mijn manzijn. Het was een vreugdevolle ontdekking, het voelde als een groot geschenk.

   Hoe doet een man dat?

Aan het einde van het gesprek, het was inmiddels 3 uur in de nacht vroeg ik: ‘Zullen we nu dan maar gaan slapen?’ Het leek me een hele legitieme vraag, maar ik kreeg als antwoord de hierboven aangehaalde zin: ‘Een man vraagt niet, hij doet.’ Ik snapte het, door het op die manier te vragen legde ik de verantwoordelijkheid bij de ander. Wat zou ik gedaan hebben als het antwoord op de vraag over het slapen gaan ‘nee’ was geweest. Was ik dan toch gegaan? Waarschijnlijk niet, dus leg ik de beslissing of ik wel of niet wil gaan slapen bij de ander neer. Hoe doet een man dat? Hij vraagt niet, hij zegt: ‘Ik ga naar bed.’ Als hij samen met zijn vrouw is kan hij vragen of ze meegaat. Maar onafhankelijk van het antwoord, gaat hij naar bed.

Archetypisch

Vanuit het archetypische  perspectief  doet en handelt het mannelijke en overlegt en vraagt het vrouwelijke. Ik betrap me er zelf op dat ik dikwijls, misschien wel bijna altijd, vraag en overleg. Ja, ik heb dat vrouwelijke in me, maar ik kan nu zien dat ik dat mannelijke ook in me heb, als ik me er maar van bewust ben. Ik merk dat ik het leuk vind om te doen. Simpel voorbeeld: als ik eten ging koken overlegde ik altijd uitgebreid over het hoe en wat. Nu maak ik gewoon eten klaar; zo kan het dus ook.

Verantwoordelijkheid

Als Heleen en ik samen ergens op visite zijn en ik wil naar huis, stelde ik voorheen de vraag: ‘Zullen we naar huis gaan?’ Waarmee ik de verantwoordelijkheid bij haar neerlegde. Nu zeg ik: ‘Kom, ik wil naar huis.’ Het lijkt wat kort door de bocht en dat is het soms ook, maar het is wel de manier waarop het mannelijke en het vrouwelijke zich manifesteren en elkaar aanvullen. Als er alleen maar overlegd zou worden, zou er niks van de grond komen. Daar is het mannelijke handelen voor nodig.

Goedkeuring

Als een man veel overlegt en vraagt, met name in een relatie, doet hij afbreuk aan zijn mannelijkheid en legt hij de verantwoording bij zijn vrouw. Dan lijkt het net of hij eerst de goedkeuring van zijn vrouw nodig heeft voordat hij handelend durft op te treden. Het is natuurlijk maar één aspect van het mannelijke, maar wel één hele wezenlijke en waar ik redelijk gemakkelijk mee kan oefenen. Het voelt gewoon erg goed om mijn  verantwoordelijkheid als man op me te nemen, vooral omdat ik me er zo vaak aan onttrokken heb en me er niet bewust van was dat het ook anders kon.

 

Als je een keer met me wilt wandelen klik dan hier om je aan te melden

 

This article has 2 comments

  1. Rein Beantwoorden

    “Toevallig” komt deze binnen op het moment dat ik met Renate juist hierover een gesprek heb!
    ❤ Rein

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *