Gave of afwijking?

Asperger

Pas een paar jaar geleden heb ik ontdekt dat ik een Asperger ben. Het is een afwijking in het autistisch spectrum zoals dat wetenschappelijk zo mooi heet. Het uit zich bij mij in sociale onhandigheid, zomaar een sociaal babbeltje kost mij veel moeite. In gebrek aan empathie, ik herinner me nog dat mijn toenmalige vrouw mij gebrek aan empathie verweet, ik wist niet eens wat het woord betekende. In andere mensen niet aan durven kijken, in  niet op mijn gemak voelen bij groepen en  in overdreven angst voor onbekende situaties.  Zo zal ik nooit alleen een restaurant of winkel binnen gaan als ik er al niet eerder  met iemand geweest ben. Veranderingen zijn lastig, als je mij mijn gang laat gaan, eet ik elke dag hetzelfde  en draag ook steeds dezelfde kleren. Overgevoelig zijn voor prikkels van buitenaf, voor mij geldt dat vooral voor geluid, ik denk dat ik daarom ook hardhorend ben geworden. Heel veel heeft voor mij met angst te maken, ik voelde me in deze wereld niet veilig Doordat ik andere mensen op een vanzelfsprekende manier dingen zag doen die  voor mij zo moeilijk waren, heb ik heel lang gedacht dat ik minder was dan de anderen. Ik was er een meester in geworden om anderen niet te laten zien waar mijn  zogenaamde tekortkomingen lagen.

Opluchting

Toen ik ontdekte dat ik een Asperger was, was dat voor mij een enorme opluchting. Ik zag ineens dat ik niet minder  was dan anderen. Ik ben gewoon anders en het heeft nog een naam ook. Er viel een zware last van mijn schouders. Autisme wordt een afwijking genoemd, en inderdaad bij een  aantal mensen is het zo beperkend dat ze zich in de maatschappij niet kunnen handhaven. Dat is mij redelijk gelukt  en ik denk vooral door toedoen van mijn partners, die me uit de wind hielden.  Zonder hen zou ik het heel moeilijk hebben gehad.

Angst

Door het pad dat ik gegaan ben dat resulteerde in mijn eenheidservaring heb ik me van veel angsten kunnen bevrijden. Af en toe overvallen ze me nog, vooral als ik alleen op reis moet naar een onbekende bestemming, of alleen aan een groepsgebeuren deel ga nemen.  Het lukt me mijn angsten te overwinnen door mezelf voor te houden dat ik vertrouwen mag hebben, niets gebeurt in mijn nadeel, ik hoef geen controle te hebben.  Ik heb al eerder over mijn reis-stress geschreven. Als ik de stress loslaat en me overgeef aan dat wat  gebeurt, dan kan ik op een ontspannen manier reizen. Het is zo grappig, in mijn hoofd weet ik precies dat ik niet meer bang hoeft te zijn, maar ergens in mijn lichaam zitten toch nog die angsten verscholen die de kop opsteken als ik in een voor mij onveilige situatie terecht kom.  Het lukt me gelukkig steeds beter om mijn lichaam gerust te stellen.

Uit de kast

Door dit op te schrijven voelt het voor mij alsof ik op een bepaalde manier uit de kast kom. Ik heb geen zin om me nog langer te verbergen om net te doen of ik het allemaal net zo gemakkelijk kan, zoals ik het menig ander zie doen. Dat is gewoon niet zo.  Ik verschool me altijd achter allerlei uitvluchten dat ga ik dus niet meer te doen.

Meer en meer kan ik ook zien dat mijn autisme een gave is, ik kan me bijvoorbeeld bijzonder goed concentreren en focussen. Talenten, waar ik  me thuis bij voel. Autisme gaat veelal gepaard met hoog gevoeligheid en  paranormale begaafdheden. Ik herken me in beide.  Ik zie het niet langer als een last of als iets waar ik niet voor uit mag komen. Dit is ook wie ik ben.

Neem niet van mij voor waar aan, maar ga op zoek naar wat voor jou waar is

Wil je een keer met me mee wandelen, klik dan hier om je aan te melden

This article has 2 comments

  1. Guido van Mierlo Beantwoorden

    Eén op een heb ik nergens last van Wilma en ik ben natuurlijk ondertussen aardig gehaaid om het te verbloemen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *