Het vrouwelijke en het mannelijke

Emotionele achtbaan.

Er gebeuren steeds dingen die me diep raken, het lijkt op een soort emotionele achtbaan. Ik herken oude patronen waar ik onbewust nog in mee ga. Het gaat steeds over wat wezenlijk is bij het mannelijke en het vrouwelijke. Voorheen vond ik het belangrijk dat man en vrouw gelijkwaardig waren. Ik ging daarin zover dat ik vond dat we hetzelfde waren. Weliswaar met wat verschillende interesses en talenten, maar voor het overgrote deel hetzelfde. Zelfde verantwoordelijkheden, zelfde zeggenschap, beslissingen worden altijd in onderling overleg genomen. Er was ook geen “zij en ik” meer, er was alleen nog maar wij.

Gelijkwaardig

Mijn vrouw moest gelijkwaardig aan mij zijn. We waren maatjes. Dat leek mij de ideale verstandhouding.  Ik dacht toen dat ik daar heel vooruitstrevend mee was. Ik heb ook altijd flinke vrouwen naast me gehad en nog. Ik dacht dat het gelijkwaardig was, maar in de realiteit had ik de neiging mijn vrouw te volgen. Ik ben nu eenmaal wat gemakzuchtig van aard.  Al dacht ik zelf dat ik het best goed deed en dat was natuurlijk ook zo. Ik had het niet anders kunnen doen, dan ik gedaan heb.

Het vrouwelijke wordt onderdrukt.

In mijn beleving werd het vrouwelijke in de maatschappij onderdrukt. Ik deed daar niet aan mee vond ik. Ik kon me er druk over maken dat een slimme computerprogrammeur meer dan tien keer zoveel per uur verdiende als een vrouw die in de zorg werkte. Waarom wordt het mannelijke zoveel meer gewaardeerd dan het vrouwelijke? Ik vond dat ze gelijkwaardig behandeld moesten worden. Vrouwen die een eigen carrière opbouwde  en onafhankelijk van een man voor zichzelf konden zorgen vond ik stoer. Wat me wel opviel was dat maar weinig van deze carrière vrouwen gelukkig waren in de liefde. Is dit het dan toch niet? In het proces waar ik nu in verzeild ben geraakt wordt me duidelijk waar de oorzaak zit. Het mannelijke en het vrouwelijke zijn absoluut niet hetzelfde, integendeel.

De essentie

In onze natuurlijke staat is de vrouwelijke essentie liefde en de mannelijke is aanwezigheid. Ze vullen elkaar aan en versterken elkaar. Hoe duidelijker de man aanwezig is hoe meer de vrouw zich in liefde kan overgeven. Tja, klinkt heel mooi, maar hoe doe je dat dan? Het vraagt van mij om mijn ego-overtuigingen te onderzoeken, zijn ze nog waar voor mij? Het vraagt van mij om mijn angsten te overwinnen en om de man te durven zijn die daar achter verscholen zit. Als ik uitgedaagd word om in mijn kracht te gaan staan, met name in conflictsituaties, schiet de angst in mij omhoog, word ik woedend en sla op de vlucht.

Hoe overwin ik die angst?

Wat is die angst? Waar komt die vandaan? Het is de angst om te durven geloven, dat er in mij een man schuilt die het conflict aan kan. Hoe kan ik van die angst afkomen? Als ik met mijn angst geconfronteerd word, voel ik in mijn lijf een enorme krachtige energie opkomen die ik bestempel als woede. Maar die ik ook als wapen kan gebruiken om door de angst heen te gaan en het uiteindelijk te vernietigen. Die angst is ongegrond, maar zit heel diep en moet met wortel en al uitgeroeid worden, daarom is die woede energie ook zo krachtig. Ik weet dat het allemaal voornamelijk voor de ander is, maar heftig is het wel. Uiteindelijk creëer ik het zelf.
Spreekt het je aan en wil je een keer met me mee wandelen klik dan hier om je aan te melden

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *