Lege flessen

Haat/liefde verhouding

Met  drank heb ik een haat/liefde verhouding. Er zijn periodes in mijn leven geweest dat ik veel dronk.  In mijn jonge jaren ben ik menig maal stevig dronken geweest. Als Brabander vierde ik uitbundig  carnaval. Het aantal glazen bier die ik dan achterover sloeg was niet te tellen en dat deed ik dan ook niet. Wat dat betreft ben ik nu in rustiger vaarwater terecht gekomen. Er gaan weken voorbij dat ik geen druppel drink. Soms een glaasje wijn bij het eten, of een biertje als het erg warm is en dat is het dan.

Oordeel over drankgebruik

Ik vind het moeilijk om te zien als anderen veel drinken. Zeker als dat de hele nacht doorgaat en de stapel lege bierblikjes en wijnflessen alsmaar groter wordt. Ja, ik heb daar een oordeel over. Vooral als ik zie wat voor heftige conflicten er kunnen ontstaan als de drank zo overvloedig vloeit. In eerste instantie word ik dan boos en geef de drank de schuld of eigenlijk degene die zoveel drinkt.  Zeker als het iemand is waar ik veel van hou. Drank sloopt je gezondheid op den duur, is mijn overtuiging . Ik zie het hoofdschuddend aan.

Eenheidsperspectief

Maar hoe ziet  drankgebruik eruit als je daar vanuit het eenheidsperspectief naar kijkt. Dan is het niets anders dan een ervaring. Vanuit het ego gezien een zeer intense en heftige weliswaar, waar ik enorm boos om kan worden maar toch is het niet meer dan een ervaring. En zoals met alle ervaringen  geldt ook hiervoor dat het gewoon gebeurt en dat ik zelf de betekenis eraan kan geven.

Alles dat gebeurt is voor de ander

Als ik een ander dronken zie worden en allerlei nare dingen zie doen, dan gebeurt dat alleen maar om mij die ervaring te geven en heeft niets met die ander te maken. Dat ik in eerste instantie ontzettend  boos op die ander  word, lijkt heel menselijk. Waarom gedraagt hij zich niet? Hij weet toch dat ik dat vele drinken waardeloos vind. Dan maak ik het persoonlijk. Maar het is niet persoonlijk, daar zit hem ook de angel. Op het moment dat ik het persoonlijk maak, schiet de woede in mij omhoog.   Dan zie ik ook niet dat het ‘slechts’ een ervaring is. Dan wil ik niets meer met hem te maken hebben.  Duidelijk een oud stukje ego in mij, dat een zwaar negatief oordeel heeft over drank. Blijkbaar moet ik dat los laten, ik word er niet voor niets mee geconfronteerd. Het wordt me almaar duidelijker, alles dat gebeurt, is voor de ander. Ook als iemand zich vol giet met drank, is dat als ervaring voor de ander.

Neem niets van mij voor waar aan, maar ga op zoek naar je eigen waarheid

Wil je een keer met een spirituele wandelcoach meegaan, klik n hier om je aan te melden.

 

 

 

 

This article has 6 comments

  1. Olivier van der Drift Beantwoorden

    Ik geef eigenlijk niets om alcohol. Na jarenlange abstentie heb ik dat in Spanje weer ondervonden met een paar kleine wijntjes. Maar…. ik merk wel dat een beetje alcohol mij wel wat losser maakt en dat voelt heel prettig. Alsof er een last van mijn schouders valt en ik ineens veel meer vrijuit durf te handelen. Er komt een babbeltje los zeg maar. Dat babbeltje kan ik echter ook hebben zonder alcohol. En ik vind ook dat ik het zonder alcohol moet kunnen. Dat anderen alcohol gebruiken om losser te worden ervaar ik als zwaktebod. Een dikke afkeuring dus. Onder die afkeuring ligt de wens om geheel open en zonder enig voorbehoud te kunnen zijn wie ik ben. De afkeuring is dus naar mezelf gericht. Ik keur in mezelf af dat ik niet volledig open en zonder enig voorbehoud kan zijn in het bijzijn van anderen. Oef, dat komt aan. Het woord Oef schreef ik per ongeluk als “Ief” met een hoofdletter i, maar ik las het natuurlijk als lef (moed). En dat is het enige antwoord oo de vraag wat ik eraan kan doen: lef tonen. Er is geen uitweg. Bedankt voor de Spanje-ervaring!

    • Guido van Mierlo Beantwoorden

      In plaats van lef zou je het ook vertrouwen kunnen noemen. vertrouwen in wie je bent!

  2. OknaR Beantwoorden

    Beste Guido,

    Je kent met niet maar ik meen toch even te mogen reageren. Ik lees al een tijdje mee op de site van Onbestempeld en gelinkte sites. Ik las de titel van je kolom op FB en ik wist meteen waar het over ging…. Ik was namelijk in de eerste week in Spanje bij jullie ‘op bezoek’. ‘Alcohol’ was nogal een sterk als onderwerp aanwezig daar, voor mij persoonlijk (ook). Vooral als in dat ik mijn eigen verhouding er mee en gebruik er van moest ‘aankijken’ zoals dat zo mooi heet in spirituele termen.

    Laat ik als eerste zeggen dat ik op basis van de aankondiging van de retraite had verwacht dat er geen alcoholische versnaperingen zouden zijn, niet standaard. Er stond iets in de trant van ‘dat moet je zelf maar aanschaffen’. Het stempel dat ik er zelf vervolgens op plakte was dat Johan vast niet zou drinken. Zoiets had ik in een kolom gelezen, over ‘stoppen’. Eigenlijk vond ik dat wel jammer. Het voelde toch een beetje als op vakantie gaan en daar hoort een lekker ontspannen biertje bij… Zo zie ik dat al jaren zelf.

    Zelf zat ik op een ‘normaal’ alcohol gebruik van 3 a 4 avonden in de week bier, wijn of whisky. Meestal geen grote hoeveelheden maar twee biertjes nam ik algauw standaard. Ik wist ook al heel lang dat het eigenlijk ontzettend slecht is voor mijn lichaam. Dat voelde ik regelmatig. Zo kon ik de laatste tijd slecht in slaap vallen als ik weer eens een wat gedronken had, al was het maar 1 glaasje. Ik wist dat er eigenlijk wat moest gebeuren maar het drinken is zo verbonden voor mij met het sociale gebeuren dat ik dit als een onmogelijke opgave zag.

    Toen kwam Spanje op mijn pad. Bij aankomst was de koelkast in het appartement nog leeg. Er werden boodschappen gehaald en ik bestelde een sixpack voor mijn zelf… Ik lekker aan een biertje in de heerlijk Spaanse zon, harte winter nog. Later kwam er nog een deelnemer en werd er nog wat wijn in huis gehaald. Bij het eten een wit wijntje. Kon ook nog wel. Aan het eind van die eerst nacht waren er 6 flessen door heen gegaan. Daar schrok ik zelf ook wel een beetje van, maar ik wist ook wel dat zo nou eenmaal gaat op ‘feestjes’. Maar erg bij een retraite paste het niet, maar het sloot wel heel erg aan bij wat ik ‘gewend’ was. Toen ik nog een compliment kreeg over ‘hoeveel drank ik aan kon’, merkte ik dat mijn egostaat dit heerlijk vond. Net als toen ik mijn jongere jaren. Maar ik was behoorlijk ziek de volgende dag. Ook dat vind mijn ego ‘normaal’ ondertussen. .

    Een andere deelnemer, die wat later aankwam, vertelde mij dat ze het ‘niet normaal’ vond dat er zoveel gedronken werd op een retraite. Ik dacht, ‘ja, dat dacht ik eigenlijk ook’ maar dat is een bestempeling. Dat moet je dit geheel zonder oordeel bezien. Toen echter de eigenaar van het appartement ons vertelde dat hij al twee keer zich zelf op de keukenvloer had teruggevonden en maar niet begreep waardoor het kwam. Vervolgens gaf hij aan 10 blikjes bier dagelijks tot zich te nemen. Toen begon er bij mij wel een lichtje te branden: ‘ Je bent hier dus om je eigen alcoholgebruik en afhankelijkheid onder ogen te zien’.

    Voor mij is alcohol een remming wegnemer, en dat was, toen ik begon met drinken, zo rond mijn 16e wel echt iets wat ik nodig had. Ik was een hele verlegen, sociaal onhandige jongen. Ik weet nog heel goed dat klasgenoten op het eindexamenfeest tegen me zeiden: ‘je wordt echt veel leuker als je een biertje gedronken hebt’. Dat triggerde dus iets: ‘Als ik drink, kom ik los, dan wordt ik leuk, dan wordt ik gewaardeerd.’ Er is daarna geen gelegenheid meer geweest, waar me drank werd aangeboden, dat ik dit niet genomen heb, zelfs als ik moest rijden. Ook daarin verleg je steeds meer je grenzen heb ik gemerkt.

    Vele mensen hebben gezegd dat het slecht voor me was. Maar je luistert daar niet graag naar, zeker niet als het je ouders zijn, of je opa of oma. Bemoei er niet mee. Afzetten. In Spanje kreeg ik dit ook weer te horen, van een andere deelnemer nog wel. Een vrouw die gidscontact heeft. Ze gaf aan je moet er mee stoppen, stop maar eens een half jaar. Ik wist dat ze gelijk had. Van binnen. Bij elke slok voelde ik het al in mijn hart. Maar het is zo sterk. Ik kreeg ook vanuit de andere dimensie al eerder een beeld te zien m.b.t. mijn alcoholgebruik en nu kwam het weer langs, ook vanuit die dimensie….

    Nu anderhalve week geleden dronk ik mijn voorlopig laatste biertje, tijdens een concertbezoek met een maatje. Durfde hem geen cola of water te laten bestellen. Maar dit biertje kreeg ik bijna niet weg. Heb er de halve avond over gedaan. Daarna geen druppel meer gedronken. En dat ga ik volhouden. Mijn lichaam mijn tempel, daar moet ik zuiniger op zijn. Een nieuwe fase in mijn leven is aangebroken.

    Maar wat moet ik nu mijn flinke collectie Single Malts doen? En mijn lidmaatschap van het kleinste Whiskygenootschap van Nederland? Vriendschappen zullen misschien veranderen.

    oknaR

    • guido Beantwoorden

      Dank voor je openhartige verhaal. Mooi dat je nu het dappere besluit hebt genomen om te stoppen.
      Nu nog je schroom overwinnen en de volgende keer met een stalen gezicht een colaatje bestellen. En als je echt goed voor je lichaam wil zorgen doe ook dat niet en drink water.
      Voor je voorraad drank is vast wel een liefhebber te vinden.

  3. Bark Berendsen Beantwoorden

    Lieve Guido,

    Interessant stukje, naar aanleiding van jou eerder geuite verontwaardiging over drankgebruik hier in Spanje ben ik mijzelf ook te rade gegaan. Ik voel ergens ook een afkeuring over alcohol in mijn systeem zitten en dat werd twee maanden geleden gespiegeld door mijn maatje Niels. Die werd aardig dronken en ging zich als een ‘klein kind’ gedragen en ik schaamde me voor zijn gedrag. Dat is natuurlijk een interessante spiegeling, blijkbaar mag ik mij niet als een ‘klein kind’ gedragen en behoor ik altijd verantwoordelijk en volwassen te zijn. Wat dat ook moge betekenen.

    Ergens voel ik ook dat alcohol een ‘bedreiging’ is voor mijn controle, al is dat niet heel sterk. Ik zou dan liever drugs nemen waardoor ik de controle helemaal verlies. Lichamelijk gezien merk ik dat ik gewoon niet zo goed tegen alcohol kan.

    Bij Onbestempeld maken wij onderscheid tussen ‘egostaat waarheden’ en ‘je eigen waarheid’, en ik weet eigenlijk niet zo goed wat nu mijn waarheid is. Ik voel wel dat er ergens een oordeel zit over alcohol, misschien ook door het alcoholistische verleden van mijn vader. Aan de andere kant, is het ‘mijn waarheid’ om in gezelschap van dronken mensen te zijn, heb ik daar zin in? Of is het gewoon mijn overtuiging van alcohol is slecht of alcohol ontneemt je verantwoordelijkheid, of etc. die ervoor zorgt dat ik daar minder zin in heb.

    To be continued…

    Lieve groet,
    Bark

    PS: fijn om weer thuis te zijn en met Heleen te kunnen knuffelen?

    • guido Beantwoorden

      Dank voor je reactie. Ja het was heerlijk om weer met Heleen te knuffelen.

      Het voelt of ik opnieuw verliefd op haar ben worden. Daar zullen mijn ervaringen van de afgelopen periode ongetwijfeld aan meegeholpen hebben.

      Voor mij is het zo dat als een waarheid gebaseerd is op een oordeel het dan een ego-waarheid is.
      Jouw diepe waarheid is zonder oordeel. Als je alcoholgebruik afkeurt is dat een oordeel.

      Maar het kan natuurlijk ook zijn dat je uit jezelf voelt dat je geen zin hebt om alcohol te drinken, daar hoeft geen oordeel onder te zitten. Dat is wat uit jou komt. Voel je het verschil?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *