Neem het niet persoonlijk

Gesprek

De volgende gebeurtenis speelde zich een paar jaar geleden af. Ik had met een kennis een paar vervelende misverstanden gehad en de sfeer tussen ons was op zijn zachts gezegd onplezierig geworden. Ik stelde hem voor om het uit te praten. Uit eerdere soortgelijke situaties had ik de ervaring dat zo’n gesprek zeer verhelderend kon werken. Die keer liep het anders. Nog nooit eerder had iemand zo veel negatieve oordelen over mij uitgestort. Wie verbeelde ik me niet wie ik was? Ik was hooghartig, verwaand en een vervelende kwal. Verbijsterd hoorde ik het aan en probeerde uit alle macht ook negatieve oordelen over hem te verzinnen. Hij had mij diep geraakt, ik wilde hem ook diep raken. Ik kwam niet verder dan wat gestamel, zo ontsteld was ik.  Zijn mening vond ik belangrijk. Toen die zo negatief bleek te zijn, was ik volkomen van streek.  Ik had waardering verwacht omdat ik zo dapper was geweest om het initiatief tot het gesprek te nemen. Ik wilde aardig gevonden worden, nam zijn mening persoonlijk en was er kapot van.   Jarenlang ben ik woedend op hem geweest, ik ontliep hem consequent.

Leven

Nu weet ik hoe fnuikend het kan zijn om je de mening van de ander persoonlijk aan te trekken. Zijn mening is zijn subjectieve beeld.  Eigenlijk had het niets met mij te maken.  Ook al lijkt het nog zo persoonlijk wat de ander tegen me zegt, als ik het niet persoonlijk maak, laat ik het bij de ander. Maak ik het wel persoonlijk, dan  maak ik mezelf slachtoffer van de ander, het is me aangedaan. Niets heeft een betekenis in zichzelf, alles heeft de betekenis die ik er aan geef. Alles gebeurt gewoon, dat is het Leven dat leven wil.

Dus als iemand iets doet of zegt en het  raakt me, dan heb ik het al persoonlijk gemaakt. Dat gebeurt ook zo snel dat het lijkt of  het niet voorkomen is. Het lijkt een onmogelijke opgave. De ander deed het me aan, dus ik ben gekwetst. De ander kan me echter alleen iets aandoen als ik het toelaat, dus persoonlijk maakt. De kunst is om me er bewust van te worden, dat ik elke keer als de ander me kwetst, ik tegen mezelf zeg: ‘Ik heb het persoonlijk gemaakt.’ Het vraagt geduld, doorzettingsvermogen en vertrouwen, maar op den duur heeft het zijn vruchten afgeworpen. ‘Als de ander je iets wilt geven, maar je neemt het niet aan, van wie is het dan?’ luidt een oud Chinees gezegde.

Jeugd

Dingen persoonlijk maken begon ook bij mij al op hele jonge leeftijd.  Net als iedere peuter ontdekte ik mijn ‘ik’ en heb zo mijn persoonlijkheid ontwikkeld.  In mijn jeugd werd mijn  “ik”- ego opgebouwd en dat was prima, het hoort allemaal bij het proces. Nog niet zo lang geleden heb ik ontdekt dat een groot deel van mijn persoonlijkheid is gebaseerd op onwaarheden en toen begon het hele circus. Ik moest alles afleren waarvan  ik dacht dat het waar was. Ik zag in dat mijn persoonlijkheid, die zo belangrijk voor me was, slechts een wankel bouwsel was. Die me met al zijn valse overtuigingen nogal wat narigheid bezorgd had.  Ik probeer nu in de voorkomende gevallen het niet persoonlijk te maken, het bij de ander te laten. Rationeel weet ik het, maar gevoelsmatig lukt het nog niet altijd. Zo af en toe kom ik die kennis nog tegen. Ik groet hem vriendelijke en soms maken we zelfs een praatje. Ik blijf op mijn hoede  merk ik.

 

Neem niets van mij voor waar aan, maar ga op zoek naar wat voor jou waar is.

Als het je aanspreekt en  je wilt een keer met me mee wandelen, klik dan hier om je aan te melden.

 

 

 

 

 

This article has 1 comments

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *