Retraite

Van cliënt naar begeleider

Het is de tweede keer dat ik met de Stichting Onbestempeld op retraite in Spanje ben. De eerste keer was anderhalf jaar geleden als cliënt, nu ben ik hier als begeleider. De setting is nagenoeg gelijk. Er zijn min of meer dezelfde mensen en daardoor voelde ik me in het begin ook cliënt. Pas toen Johan me er op wees zag ik mijn rol als begeleider. Het past bij wie ik wil zijn: dienstbaar aan de ander. Steeds duidelijker ervaar ik dat alles wat ik doe voor de ander is. Het kan ook niet anders, zo is het altijd geweest. Of ik nu in de egostaat leef of niet, of ik nu verlicht ben of niet, of ik me realiseer dat ik droom of niet. Alles is altijd precies goed.

Sinds ik die eenheidservaring heb gehad en het leven vanuit een ander perspectief zie, ben ik me daar bewust van geworden. Soms kan ik me verbazen over wat er uit me komt en denk ik: “wat zeg ik nu toch weer.” Een enkele keer is het duidelijk wat de bedoeling is, tenminste dat denk ik dan. Regelmatig roept het weerstand op bij anderen wat ik lastig vind. Ik kan me er nog niet volledig aan onttrekken om het persoonlijk te maken, maar ik heb ook geen zin meer om me te verdedigen.

Alles gebeurt gewoon op het luxe resort

We verblijven in een heerlijk huis en het Spaanse zonnetje laat zich veel zien. Als je niet beter wist zou je kunnen denken dat het hier een luxe resort is. Ik zie elke dag mooie, jonge mensen die behaaglijk in hun blootje rondom een diepblauw zwembad liggen en alsmaar bruiner worden. De dagen rijgen zich aaneen. Net zoals de vorige keer is er geen structuur of programma, alles gebeurt gewoon. Alles loopt gladjes en als vanzelf, tenminste de praktische dingen. Ik ben er inmiddels aan gewend, maar ik vind het nog steeds bijzonder. Zo lang heb ik gedacht dat er regels en afspraken moesten zijn, want anders zal het een grote rotzooi zou worden. Niets is minder waar, sinds ik dat losgelaten heb en het gewoon laat gebeuren, gaat het moeiteloos. Dat de anderen het niet altijd als zo eenvoudig ervaren, is ook duidelijk. Laat jezelf zien, wees eerlijk en spreek je uit is hier het parool, tenminste zo ervaar ik het.

Met vallen en opstaan

Aan het einde van mijn derde dag val ik voorover op mijn gezicht als ik van een muurtje afspring. Mijn kin is flink gehavend en het bloed stroom eruit. Gelukkig ben ik dicht bij huis, waar ik liefdevol opgevangen en verzorgd wordt. Naderhand praat ik er met Johan over en vraag hem: “Waarom val ik nu op mijn gezicht?” Als alles wat ik doe voor de ander is, vind ik dit behoorlijk overdreven. “Het leven gaat met vallen en opstaan,” zegt Johan. “Ook als je verlicht bent val je soms en dan moet je opstaan en verder gaan.” Ik haal mijn schouders op en probeer voorzichtig mijn beschadigde kaak wat te bewegen. Het zal wel, echt leuk vind ik dit niet. Er is geen waarom, dat weet ik ook wel.

Een extra dimensie

Ik zit binnen te schrijven en hoor het gelach van buiten. Het lijkt wel of alles hier een extra dimensie krijgt, of alles intenser is. Ik ervaar in mijzelf hoeveel ik van de anderen hou. Voorheen voelde ik stevige voorkeuren, maar dat ebt weg. De uitdrukking ‘alles is liefde’ begint voor mij duidelijker vorm aan te nemen. Daarin vervallen voorwaarden, overtuigingen en verwachtingen. Oordelen worden zachter.

In de gesprekken die ik met de anderen heb, gaat het daar elke keer weer over. Als je weerstand voelt, onderzoek de overtuiging die er onder zit en kijk of het waar is. Dat is uiteindelijk waar het Pad over gaat, ga op zoek naar wat je niet onder ogen durft te zien, hoe heftig het ook is. Het kan zelfs voelen of je dood gaat.

Sterven voordat je echt kunt leven

“Je moet eerst sterven, voordat je echt kunt leven” is een uitspraak van de overleden Australische meester Barry Long. Toen ik de uitspraak voor het eerst las, snapte ik er niets van. In mijn beleving kon dat helemaal niet. Wist ik veel wat een ego was, want daar doelde Barry natuurlijk op. Pas toen ik de beperkende en valse overtuigingen van mijn ego had losgelaten, wat inderdaad voelde als een soort sterven, kon mijn echte leven beginnen.

Neem niets van mij voor waar aan, maar onderzoek wat voor jou waar is.

Als het je aanspreekt wat je leest en je wilt een keer met me meewandelen klik dan hier om je aan te melden,

This article has 1 comments

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *